Lifsframvinda Steina stud

2004-01-13T16:08:00.000+01:00

Thá er snjórinn farinn, skolast burt med vaentingum nýs árs. Eins og sést á letrinu er thessi póstur skrifadur í annarri tölvu en minni eiginn. Hún "krassadi" um daginn, eins og sagt er á íslensku. Thad á ekki af manni ad ganga med thessa blessudu tölvu, madur lifandi. Eftir ad hafa farid med hana alltof oft á verkstaedi í hinn enda borgarinnar, fann ég loksins umbodsadila Hewlett Packard hér í hverfinu okkar. Mesta haettan er á vid töpum öllum theim gögnum sem á hardadisknum eru en thad á ad reyna ad bjarga thessu fyrir okkur. Fyrir rétt verd, audvitad.

Annars geng ég bara um göturnar thessa dagana eins og franskur 19. aldar bóhem, blautur í faeturna og bíd eftir símtali frá veitingathjónustunni ádurnefndu. Vona ad thetta fari eitthvad ad hrökkva úr 1. gír hjá okkur í a.m.k. 2. thví dagarnir lída ansi fljótt. Kostirnir vid tölvuleysid er ad madur verdur ad finna sér annad ad gera og oft thá thad sem madur aetti ad vera gera (hvílík heimspeki). Madur á thad til ad gleyma sér á MSN-inu, eins og sést tekur bloggid ekki alltof mikinn tíma frá mér.

Ég hef ekki enn farid í söngtíma á thessu ári en thad verdur vaentanlega í thessarri viku. Annars má söngkennarinn minn, Beresford, thakka fyrir ad vera lifandi thví hann lenti fyrir straetó í desember. Hann mardist og er bólginn á ýmsum stödum en slapp alveg vid brot og alvarleg meidsl. Thad eru töggur í thessum gömlu írsku jálkum mar.

Nú er bara ad drífa sig í naestu kirkju (Stephansdom) og brenna nokkur kerti og bidja fyrir gögnunum í tölvunni og theim sem aetla ad hjálpa okkur vid ad endurheimta thau.

2004-01-07T00:38:00.000+01:00

Þá er bara komið nýtt ár! En lífið heldur sem betur fer áfram þó það byrji fremur hægt svona eftir jóla-svefn-átið. Ég ætla loks að láta verða af því að segja upp byggingarvinnunni og ganga til liðs veitingaþjónustuna fyrrnefndu. Það mun vonandi gefa mér meiri og/eða betri tíma til söngiðkunar. Það er enn allt í 1. gír hjá okkur þannig að það er ekki mikið að segja frá í bili.

Ég er búinn að koma upp svona smá veðurathuganarstöð á síðunni minni til þess að geta borið saman veðrið í Vín og Reykjavík, ansi skemmtileg dægrastytting það.

2003-12-08T13:08:00.000+01:00

Tja það eru bara tveir mánuðir liðnir frá síðasta bloggi en það er frekar klént að byrja hvert einasta blogg á því að tala um hvað það er langt síðan maður bloggaði síðast svo ég sleppi því alveg. Ég mun ekki reyna að rekja atburðarásina frá síðasta bloggi.

Þrátt fyrir svona langur tími sé liðinn þá hefur nú kannski ekki margt markvert gerst í mínu lífi. Það er helst af vinnunni að segja að ég er enn í byggingarbransanum en það fer vonandi að sjá fyrir endann á því. Ég er nefnilega kominn með aukavinnu hjá veisluþjónustu og er að gera mér vonir um að komast í það "fulltime". Sem betur fer losna ég alveg við að þjóna til borðs og þess háttar og er þess í stað "backstage" sem þýðir að ég sé um að setja upp veisluna ef svo má að orði komast. Þessu fylgir líka að fylla á glös meðan á veislu stendur og síðan er að taka allt saman aftur og geta þetta verið mjög langar tarnir.

Ég fékk að spreyta mig á liðveislu þessa helgina því Helga tók að sér að gæta þroskaheftrar konu (Down syndrome) sem býr á sambýli hérna í næst húsi. Helga var að vinna þessa helgina svo að ég tók þetta að mér. Við gætum hennar tvo tíma í senn báða helgardagana að meðaltali aðra hverja helgi. Þetta felst aðallega í því að fara með kellu í göngutúr, lestarferð og á kaffihús. Fyrra skiptið gekk bara mjög vel og virtist vera mjög ánægð með nærveru mína en seinna skiptið var aðeins erfiðara vegna ónægju hennar með að fá ekki að drekka yfir sig á kaffihúsinu. Hún á það til að fara að gráta upp úr þurru og lætur sig gjarnan falla á gólfið eða götuna. Þetta sýndi hún mér allt á innan við fimm mínútum í seinna skiptið en ég náði sem betur að hressa hana við og hraðaði mér heima á leið með hana. Það er ekki laust við að ég kvíði aðeins næsta skipti en við sjáum hvað setur.

Það er minna en vika þangað til við förum heim því við förum seinnipartinn á sunnudag, þann 14. Við verðum í tvær og snúum til baka þann 28. og reynum að skipta tíma okkur milli hinna tveggja stórborga, Reykjavíkur og Akureyrar.

2003-10-05T22:55:00.000+02:00

Þá er þessi sunnudagur til sælu liðinn. Þessi vika búin að vera lík þeim fyrri að mörgu leyti og leti mín við bloggið hefur ekki runnið af mér. Á morgun á ég svo afmæli sem er að sjálfsögðu gleðiefni. Ég tek mér tíma á morgun til þess að skrifa eitthvað af viti um tilveruna og framvindu lífs míns. Er annars að sjóða saman smá myndasíðu, klára það kannski á morgun.

2003-09-29T22:06:00.000+02:00

ahhhh!! Það var óveðursfrí í vinnunni sem þýðir að það var rigning. við þurfum að hanga á staðnum í 2-3 tíma og ef það styttir ekki upp á þeim tíma förum við heim. Að sjálfsögðu fór ég í bakarí á leiðinni og bauð Helgu minni í "brunch". Síðan notaði ég tímann til að sækja um vinnur í heilbrigðisgeiranum og skráði mig reyndar á síðu sem tengist veitingageiranum. Eftir þetta lagði ég mig aðeins enda dauðuppgefinn eftir allar þessar umsóknir. Vona samt að veðrið verði sæmilegt á morgun því ég fæ ekki 100% greitt fyrir svona dag. Miklu betra að gera eitthvað af viti fyrir Vínarbúa heldur en að sitja heima og horfa á sjónvarpið eða sofa.

Iðjuleysi er versti óvinur framkvæmdargleðinnar.

2003-09-28T19:55:00.000+02:00

Áááááiiii! Djö...finnst mér tíminn líða hratt, það er alltaf föstudagur, helgi og/eða mánudagur. Verst er þegar þetta kemur allt hvað á eftir öðru. Ég var eitthvað að reyna að hugsa til baka um hvenær ég hefði byrjað á þessum stað sem ég er núna, fannst það endilega vera ein vika, en það eru heilar tvær vikur liðnar og sú þriðja að byrja. Næsta útspilið er að sækja um í heilbrigðisgeiranum og málið er víst (skv. Helgu)að senda fax til þessa stofnanna. Eina sem ég vonast eftir er sveigjanlegur vinnutími og jafnvel um helgar. Þetta er ekki einfalt þegar maður veit ekki hvað maður getur hugsað sér að gera. Verslunarstörf og veitingahúsabransinn eru ekki á óskalistanum en eitthvað verður maður að gera. Það eru bráðum 2 mánuðir liðnir síðan ég ákvað að finna mér eitthvað annað en byggingarbransann. Þessar klukkustundir sem maður hefur eftir vinnu fram að svefni á hverjum degi geta mjög auðveldlega orðið að engu. En maður getur endalaust talað um það en það er aðeins eitt sem virkar...action. Kannski fæ ég nýja vinnu í afmælisgjöf.

Við hjúin fengum okkur nýja síma í vikunni. Helgu síma var stolið á kaffihúsi í borginni (einn algengasti glæpurinn) og minn er búinn að vera of lengi inneignarlaus. Það er nú einu sinni þannig að á okkur tímum að maður verður að vera í sambandi við umheiminn. Við gerðum díl við sama fyrirtæki og sér okkur fyrir heimasíma, sjónvarpi og neti. Símarnir kostuðu €0 og eru af gerðinni Nokia 3510i og símanúmerið er 0043- (0)699-191 300 51.

Jæja nú er það formúlan!

2003-09-23T22:35:00.000+02:00

Ég fór nú ekki í vinnuna í gær eftir allt saman. Vaknaði drullukvefaður og slappur. Mér rétt tókst að fara á skrifstofuna og ná í "veikindaskírteini" til að fara með til læknisins og fá smá viðbót á veikindafríið. Eiginlega djö...fúlt að geta ekki notað þessa veikindadaga til þess að leita að annarri vinnu en það þýðir ekki gráta það.

Í dag var ég hins vegar búinn að ná mér og kominn með 90% af fyrri krafti enda voru þetta kannski enginn hræðileg veikindi. Konurnar segja nú alltaf að karlmenn séu svo miklir ræflar þegar þeir veikjast, ég hallast að því. Það er alltaf jafn yndislegt að mæta í vinnuna og fá að eyða heilu dögunum með þessum ótrúlegu Júgóslövum (samh. yfir fólk frá Serbíu, Króatíu, Júgóslavíu og Kosovo-Albani). Ég er á því að við þurfum öll (já eða allir) að prófa að lifa eins og þessir menn svona í einn dag að minnsta kosti og birti ég hér með lista yfir helstu atriði sem maður þarf hafa í huga ef maður vill breyta um lífstíl í einn dag, eina viku...já eða til lengri tíma.

1. Maður þarf að tvö sett af fötum, vinnuföt og hvers dags föt. Vinnufötin samanstanda af bláum smekkbuxum, bláum bol og það allra nauðsynlegasta er lítil málarahúfa. Hvers dags fötin verður maður helst að kaupa í Woolworth en á Íslandi mætti reyna í Rúmfatalagernum.
2. Maður verður að muna að blóta í öðru hvoru orði og það með öllum orðum sem maður kann yfir kynfæri karla og kvenna. Þegar maður talar notar maður bara sagnir í nafnhætti og sleppir sögninni "að vera" og reynir að einfalda mjög svo það sem maður segir. Dæmi : ég fara búð, ég taka strætó gær, þú ekki vita steypa osfrv.....
3. Ekki yrða á fólk af fyrra bragði, ekki bjóða góðan dag eða kveðja, alls ekki yrða á "nýtt" fólk á vinnustað fyrr en um miðjan dag og ef það er nauðsynlegt þá á ekki að horfa í augun á viðkomandi og skammast svolítið. Nema þegar kvenfólk labbar framhjá, þá er um að gera að sýna sínu bestu hliðar og flauta eða segja eitthvað "heillandi" (skiptir engu hvort menn eru giftir eða ekki)
4. Verða sér út um áfengi í litlum flöskum (svona eins og maður fær í flugvélum en selt við kassann í flestum verslunum hérna), kaupa sér mikið af ódýrum bjór. Fyrstu pínu-flöskuna á að drekka svona um 8 og skola niður með bjór. Svo er að drekka svona 3-6 bjóra yfir daginn og 2-3 flöskur.
5. Í nesti þarf maður feitt kjöt (helst beikonstykki) sem maður sker með dálk. Allar tegundir af pylsum ganga líka, tómatar og grænn pipar. Nauðsynlegt er að hafa salt til þess að salta tómatana.
6. Að loknum vinnudegi skal fara úr sokkunum og leggja þá á vinnuskóna þína og láta þá liggja þar yfir nótt og jafnvel yfir helgi.
7. Alls ekki að sýna umhverfinu sem þú býrð í neinn áhuga, ekki lesa neitt og í mesta lagi horfa á íþróttir í sjónvarpinu.
8. Síðasta og mikilvægasta atriðið, KEÐJUREYKIÐ. Ég veit að það eru margir sem reykja ekki en hafa mikinn áhuga á að reyna þennan lífstíl við fyrsta tækifæri en því miður gengur þetta alls ekki nema að reykja og reykja og reykja.

Gangi ykkur vel!

2003-09-21T21:18:00.000+02:00

Þá er helgin liðin. Lyfjakokkteillinn virkaði ótrúlega vel í vinnunni í gær því ég fann varla fyrir því að ég væri veikur, svitnaði aðeins. Annars gekk þetta bara ótrúlega vel, aðalprófraunin voru stórar bakkar sem bera þurfti langar leiðir en það var ekki mikið mál. Aftur á móti virðist ég hafa misskilið manninn um fasta vinnu um helgar því hann sagðist hringja í mig þegar hann þyrfti á hjálpa að halda. Það er díll sem ég sætti mig ekki við og þar fyrir utan borgaði hann mjög illa fyrir þessa vinnu. Þannig að það er aftur að teikniborðinu, ég verð að finna eitthvað á næstu dögum sem passar saman við planið.

Það virðist sem ég hafi heilsu til að fara í vinnu í fyrramálið, mér til mikillar gleði eða þannig. Helgin var mjög róleg og "eðlileg". Við fórum í Prater (tívolígarður) til þess að hitta aðra Íslendinga en vorum frekar sein í því en Egill og Ingunn sátu aðeins lengur með okkur.

Mánudagur til mæðu.

2003-09-20T12:11:00.000+02:00

Ekki get ég sagt að mér líði betur eftir þennan nætursvefn. En ég bætti úr því með því að taka inn allt á heimilinu sem til er, hér er listinn :
INFLUBENE : lyf sem ég fékk hjá lækninum í gær og er blanda af verkjalyfi og hressingarefni, inniheldur meðal annars Paracetamol.- 1 tafla
Tyrothricin: eitthvað flensulyf, innih. Tyrothricin- 1 tafla
Overdrive : OverDrive inniheldur blöndu af andoxunarefnum, steinefnum, C- og B-vítamínumog öðrum mikilvægum efnum sem geta hjálpað til að bæta úthald íþróttamanna, auka orkuframleiðslu og flýta bata. - 2 töflur
Cordymax : CordyMax er fæðubótarefni sem tekið er inn til að gera fólki með skerta orku og þrótt kleift að endurheimta starfsgetu sína þannig að hún verði jafngóð eða betri en fyrr. Virkni CordyMax Cs-4 er staðfest með meira en 15 ára vísindarannsóknum, inniheldur afbrigði af sveppnum Cordyceps sinensis. - 2 töflur
Tegreen : Sérstakt andoxunarefni úr grænum telaufum. Hvert hylki jafngildi pólýfenólinnihaldi um sjö bolla af grænu tei - án koffínsins. - 1 tafla
Cortitrol : stressformúla sem vinnur gegn Kortísól-framleiðslu, inniheldur m.a. L-theanine, hvítlauksduft. - 2 töflur
Þessu öllu skola ég niður með sítrónuvatni og drekk svo Kamillute með hungangi á eftir. Ef ég hressist ekkert við þetta þá á mér sennilega eftir að versna til muna. Núna þarf ég hins vegar að þrífa mig og koma mér í smá gír því ég þarf að kaupa hvíta skyrtu fyrir vinnuna á eftir. Þetta verður ótrúlega lítið spennandi miðað við líðan mína núna. Sjáum hvað setur.

2003-09-19T19:11:00.000+02:00

Oj bara þá hefur pestin náð mér. Fór í vinnuna í gær (fimmtudag) og um 9 leytið fann ég að ekki var allt með felldu og ég hringdi því í þrælasalan. Hans fyrsta spurning var hvort ég myndi ekki halda það út þennan daginn eða hvort ég þyrfti að komast í burtu strax. Þvílík spurning, myndi ég vera að hringja í manninn ef ég héldi að gæti haldið þetta út, dísus. Á endanum skyldi maðurinn að ég vildi komast sem fyrst í burtu og sagði að ég þyrfti að bíða í 1 klst. eða rétt rúmlega það og þá yrði ég leystur af. Fjórum tímum seinna kom loksins starfsmaður frá þrælaleigunni með annan þræl og ég komst heim, liggur nú við að ég hefði getað haldið þetta út eftir allt saman. Þegar heim var komið lagðist ég upp í rúm og vaknaði 6 tímum seinna.

Í dag vaknaði ég veikari en ég sofnaði. Hringdi svo í umboðsmanninn minn eftir hádegi og hann spurði mig hvort ég hefði farið til læknis, þegar ég svaraði með neii þá brást hann hinn versti við og sagði : "flestir læknar eru bara með viðtalstíma fyrir hádegi á föstudögum, þú ættir að vita það" og til að kóróna þessa vitleysu þá spurði maðurinn mig hvenær ég héldi að ég yrði búinn ná mér. Þvílíkur dónaskapur en eins og maðurinn sagði þá eru FLESTIR læknar aðeins við fyrir hádegi á fös. og læknirinn sem ég hef oftast farið til er ekki einn af þeim. Það er reyndar smá vesen sem fylgir þessu veikindum hérna, ég þarf að fá eitthvað blað (Krankenschein) á skrifstofu vinnuveitanda sem ég afhendi læknaritaranum og þá þarf ég ekkert að borga fyrir viðtalið.

Vonandi verð ég hins vegar búinn að ná mér aðeins því ég lofaði að mæta á morgun kl. 16 á veitingastaðinn í prufu. Enn vantar mig vinnu fyrir hádegi og hef ég ekkert spennandi séð.
En þetta er allt í áttina.

2003-09-14T22:18:00.000+02:00

Það eru margir sem furða sig á leti minni við að skila mínu hérna á blogginu. Það miða greinilega flestir við Helgu sem er mun duglegri en ég í þessu og nú bæti ég úr því. Málið er bara að það gerist aldrei neitt hjá mér sem vert er að segja frá, finnst mér.

Vikan var nokkuð venjuleg að mörgu leyti fyrir utan atburð sem ég upplifði á mánudagskvöld. Það varð slys hér fyrir utan hjá okkur þar sem maður keyrði á fullri ferð upp á gangstétt og lenti á konu með 2 ára stúlkubarn. Málið er að ég var á leið út í búð og ætlaði mér í raun að ganga þá leið sem liggur beint að slysstaðnum en skipti um skoðun á síðustu stund. Þegar ég var komin hálfa leið að búðinni heyrði ég flaut í bíl og skarkala, eins við árekstur, þegar ég lít í átt að slysstaðnum sé ég hvar konan situr á götunni. Ég vildi ekkert vera að hlaupa beint á staðinn þar sem að nóg af fólki var þar fyrir og fór því að versla. Á heimleiðinni fór ég hins vegar framhjá staðnum og sá þá hvar bíll hafði keyrt upp á gangstétt, utan í búðarglugga, á umferðarskilti sem skar nánast brettið af og endað á kyrrstæðum bíl. Á gangstéttinni sat kona sem virtist vera nokkuð slösuð á fótum og andliti. Þegar ég hins vegar kom götu megin við bílana sá ég að einhver lá á götunni og var búið að breiða yfir viðkomandi (ekki þó yfir höfuðið). Þvínæst sá ég barnavagn í henglum á milli bílanna tveggja. Nokkrum mínútum síðar kom sjúkra- og lögreglulið og báru barnið framhjá mér. Á höfðinu var risa blóðflekkur og virtist ekkert lífsmark með barninu. Ég las svo í blaðinu næsta dag að náunginn sem þessu öllu olli hafði verið rekinn úr vinnunni fyrr um daginn og sagðist hafa verið mjög þungt hugsi. Barnið hafði dáið samstundis. Ég átti alveg ótrúlega erfitt með svefni um nóttina því myndin af þessu öllu saman var föst í höfðinu á mér. Ekki vegna blóðsins eða áverkanna heldur vegna aðstæðnanna. Mér varð líka hugsað til þess að ef ég hefði ekki breytt um leið á síðustu stundu hefði ég verið mjög nærri slysstaðnum og hefði orðið vitni að öllu saman. Maður heldur sig nú yfirleitt frekar öruggan þegar maður gengur á gangstétt inn í miðju íbúðarhverfi en hraðinn í umferðinni hérna er á köflum alltof mikill sérstaklega inn í borginni.

Það sem eftir leið af vikunni var mjög svipað fyrri vikum. Í gær, laugardag, hringdi ég í nokkra veitingastaði sem höfðu auglýst eftir starfskröftum og einn þeirra bauð mér í viðtal samdægurs. Þetta er námsmannabar sem opin er 6 daga vikunnar og opin til 1 að nóttu. Gæinn þar vildi endilega ráða mig í fullt starf en þegar kom í ljós hvaða reynslu ég hef þá bakkaði hann með það og bauð mér þess í stað hálfsdags vinnu. Þjónustuliðið í þessarri borg er greinilega gernýtt því hann ætlast til þess að ein manneskja geti séð um 70-80 manns í mat og drykk þ.e. taka pantanir, bera fram mat, bera fram drykki og það sem meira er útbúa drykkina að auki. Mér skilst að þetta sé svona normal álag á þjónustufólki hérna. Ég prísa mig sælan með hálft djobb. Nú vantar mig bara eitthvað fyrripart dags og kemur helst til greina að vinna í verslun, IKEA eða álíka.

Ég las ansi áhugaverða grein um daginn, sem bróðir minn sendi mér, sem tekin er úr dagblaðinu The Guardian. Greinin fjallar um 11. september og þátt bandarískra stjórnvalda í þeim atburði. Ef þið hafið gaman af gagnrýni á bandarískt og breskt stjórnarfar þá tekur tekur Jónas Kristjánsson ýmislegt gagnlegt saman á heimasíðu sinni www.jonas.is.

Nú er bara að mæta í vinnuna á morgun og byrja að telja niður dagana, vonandi er þetta síðasta vikan í þessarri ömurlegu vinnu. Það er líka alltof kalt að standa í þessu.
Bráðum kemur betri tíð.

2003-09-05T23:46:00.000+02:00

Tölvan er komin í hús...JJJJIIIIIIBBÍÍÍÍÍ!! Það var víst skjárinn í þetta skipti sem þýðir að það er búið að skipta um 3 hluti í vélinni...frábær ending. Annars er ég bara í góðum gír þrátt fyrir að vera í sömu vinnunni. Fór á einn veitingastað sem auglýsti eftir fólki í síðasta helgarblaði. Þar fékk ég í hendurnar staðlaða atvinnuumsókn og spurningablað með mjög svo faglegum spurningum. Það var svona aðallega verið að pæla í því hvort ég hefði yfirhöfuð hugmynd um í hverju starfið fælist. Ég svaraði nánast engri spurningu enda ekki fagmaður og því síður talandi á frönsku enda hafði ég gert mér aðrar hugmyndir um vinnu. Þetta var of mikill svona restaurant, minn “draumur” er að vinna á bjórbúllu. Það er svona lán í óláni að helgarnar koma alveg í röðum og því kemur annað helgarblað inn um bréfalúguna á morgun og verður spennandi að sjá hvað þar býðst.

Ég hef fengið nokkrar fyrirspurnir um hvað ég hafi gert til að léttast um þessi kíló sem fokin eru. Það væri nú gott að geta sagt að ég hafi farið eftir “Ásmundarkúrnum” eða einhverju öðru eins. Mest af þessu hefur horfið af sjálfu sér með vinnu og minni hitaeininganeyslu. Sérstaklega hefur munað um súkkulaði, kók og brauð. Skokkið hefur sennilega haft einhver áhrif þó það sé ekki alveg búið að vera á áætlun síðustu vikuna. Svo þegar ég hugsa um það þá hef ég borðað mun minna á kvöldin og svo er eins og lystin hverfi af sjálfu sér með kílóunum.

2003-08-31T19:34:00.000+02:00

Nýjustu fréttir af mér eru thaer ad ég er tölvulaus (eins og sést á letrinu). Tölvan mín dó drottni sínum fyrir nokkrum dögum og liggur á verkstaedi í thessum skrifudum ordum. Til allrar hamingju er hún enn í ábyrgd en thetta er helvíti léleg ending finnst mér thar sem ad thetta er í annad skipti sem hún fer í vidgerd. Ekki kaupa ykkur Compaq tölvur eda ad minnsta kosti ekki versla vid Wertheim í Berlín (Gydingabúlla).

Ég rúlladi adeins yfir atvinnuauglýsingarnar í helgarbladinu og thar var ekki mikid ad hafa en ég örvaenti svo sem ekki enn, 1. dagur leitar. Thetta er í lagi medan ég hef vinnu thó ég viti ekki hvad thad verdur lengi. Thad er thó audveldara ad maeta í vinnuna vitandi thad ad madur er ad fara ad skipta yfir í eitthvad annad. Nýjasta útspilid er ad saekja um í vinnunni hjá Helgu minni, thad vantar víst stráka en óvíst hvort ég fullnaegi skilyrdum theirra um reynslu og menntun.
Ciao

2003-08-26T21:37:00.000+02:00

Þá er maður búinn að föndra svolítið við Bloggið, nýjasta viðbótin er athugasemdalinkur. Nú er hægt að gera athugasemd við hverja skráningu fyrir sig. Ég tel ennþá niður mínúturnar í þessarri blessuðu vinnu minni en það sem verra er að síðustu tveir dagar hafa liðið alveg ótrúlega hratt. Maður skyldi ætla að það væri það sem ég þyrfti en þegar maður er að reyna að gera margt meðfram vinnunni þá er verra ef tíminn hverfur hreinlega frá manni. Áður en maður veit af er ég orðinn gamall maður sem ætlaði að gera ýmislegt en vakna einn daginn við að ævistarfið var að grafa Vínarborg í sundur og draga timbur fram og tilbaka um götur borgarinnar. Ég talaði við umboðsmanninn minn hjá þrælaleigunni og sagði honum frá plönum mínum um að skipta um vinnu í þessarri eða næstu viku. Hann brást bara vel við en vildi fyrst vita hvort það væri nokkuð vegna fyrirtækisins eða hans persónulega. Hann sagði mér að venjulega væri uppsagnarfresturinn 2 vikur en hann er tilbúinn að díla við mig, þegar ég er búinn að fá aðra vinnu, um að stytta þennan frest eitthvað (niður í 3 daga).

Það nýjasta úr bumbubaráttunni er að ég fór á vigt í heimilistækjadeildinni í Woolworth í gær og vó ég þar 109+ sem þýðir að ég er 14 kílóum léttari en fyrir rúmum 2 mánuðum. Maður hefur svo sem fundið fyrir þessu á fötum og öðru en alltaf gott að fá stafræna staðfestingu. Markmið mitt er að vera kominn undir 100 kíló fyrir áramót og með þessu áframhaldi verður það leikur einn. Það stefnir allt í að ég FÁI að giftast Helgu næsta vor (Mamma Helgu sagði um síðustu jól að ég fengi giftingarleyfi ef ég megraðist um 30 kíló).

2003-08-24T19:58:00.000+02:00

Það er orðin löng hefð fyrir því að hefja þetta á því að afsaka hvað það er langt síðan ég bloggaði síðast eða heilar 3 vikur og hef ég svo sem engar sérstakar skýringar á þessarri hegðun minni, segjum bara að ég hafi haft allt annað að gera. Ég vona að allir taki eftir þeim stóru breytingum sem ég hef gert á síðunni minni, nú eru komnir linkar með heimasíðu kattanna, tenórsíða,netverslunin okkar, FÍA,teljari og gestabók. Myndalinkurinn hefur reyndar lítið upp á bjóða í augnablikinu en það stendur til að bæta úr því þegar ég er búinn að læra að minnka myndirnar.

Ég er ennþá að vinna á sama stað og í síðasta bloggi þ.e. á milli Heldenplatz og Rathausplatz. Það er nú eitthvað farið að sjá fyrir endann á vinnunni þar og alveg óvíst hvar ég lendi næstu daga. Helst í fréttum er það að ég hef ákveðið að hætta í þessarri vinnu og sækja um starf í veitingageiranum. Það er alveg hægt að fá nóg af því að standa ofan í skurði með skóflu og öskrandi útlendinga í kringum sig. Það sem meira er að ég væri til í að vinna með Austurríkismönnum og það á stað með betri móral. Þetta er svo sem ágætis karlagrey en málin eru nú til dæmis ekki mikið rædd og það er mjög þungt yfir þeim öllum. Engin þeirra getur myndað heila setningu á þýsku sem er málfræðilega rétt þrátt fyrir 10-20 ára veru í landinu. Ég var reyndar búinn að gefa þeim séns með það, því þegar maður hugsar um það þá þurfa þeir ekki að nota þýskuna mikið dag frá degi. Í vinnunni geta þeir notað móðurmál sitt, mörgum búðum og veitingastöðum en ég held að málleysi sé frekar komið til vegna áhugaleysis. Þeir hafa engan áhuga á því sem er að gerast í kringum þá hvort sem það er tungumálið eða staðurinn (borgin/landið). Ég hef rekið mig á þetta kunnáttuleysi þeirra síðustu vikurnar vegna þess að á þessu svæði sem við erum er alveg ótrúlegur straumur af ferðamönnum sem koma reglulega og spyrja til vegar. Oftast eru þeir að spyrja um þessa týpísku túristastaði og byggingarnar sem flesitir þekkja frá Vín nema vinnufélagar mínir. Ég er svo sem ekkert að setja mig á háan stall gagnvart þessum mönnum en ég held ég geti fengið betri vinnu en þetta og unnið með fólki sem gefur eitthvað af sér. Það er sennilega ekki að ástæðulausu sem nánast enginn Austurríkismaður sést í svona vinnu. Ástæðan fyrir því að ég vel veitingageirann er sú að það er vonandi ekki bindandi og oft mjög sveigjanlegur vinnutími.

Lífið gengur svo sem ágætlega fyrir utan þetta vinnuvesen. Ég keypti mér hljóðfæri í "ódýru búðinni" sem virkar en er algert drasl. Ég er kominn vel á veg með skokkplanið og baráttan við ístruna gengur bærilega. Á heimilinu hefur nokkuð borið á hugmyndum um heimför til Íslands. Ég er nú ekki enn farinn að sjá að við höfum efni á því en það eru rúmir 3 mánuðir til stefnu. Maður getur svo sem alltaf hugsað sér að kíkja heim annað slagið en get engan veginn hugsað mér að staldra þar lengi við. Munurinn á mér og Helgu er sá að hún á svo mikið af yngri systkinum og fjölskylduböndin eru nokkuð sterk, þar fyrir utan á hún mikið af vinkonum. Ég hins vegar á enga vini og fjölskylduböndin eru í veikara lagi og sennilega bara mamma sem virkilega óskar þess að sjá mig. Hef alls ekkert á móti því að komast heim svona einu sinni á ári en sakna þess mjög sjaldan að komast ekki.

Þrátt fyrir langa fjarveru á blogginu hef ég ekki frá meiru að segja í bili en lofa að blogga oftar hér eftir.

2003-08-02T22:28:00.000+02:00

Ég er enn á sama stað í vinnunni og lítið hefur breyst þessa vikuna. Vikudagarnir líða alveg ótrúlega hratt, mann finnst bara alltaf vera helgi. Talandi um helgar þá er einmitt ein enn gengin í garð. Í gær fórum við á Rathausplatz (Ráðhússtorg) og stöldruðum þar við í um 2 klukkutíma. Í júlí og ágúst eru sýndar á breiðtjaldi,sem stillt er upp á torginu ,bæði sinfóníutónleikar og óperur. Þar er einnig að finna fjöldann allann af veitingasölum frá hinum ýmsu löndum í heiminum.

Í dag fórum við á strönd í næsta bæ við Vín, Klosterneuburg. Ekki er nú langt að fara eða svona rétt um 15 mínútur með lest. Þetta er eins og flestir strandarstaðir í Austurríki við Dóná. Þetta var í alla staði ágætt fyrir utan sólbruna sem ég krækti mér í og vespustungu. Vespan virtist hafa festst í skónum mínum og brást hin versta við og stakk mig í ristina en skildi eftir hálfan rassinn. Þetta er svona mátulega sárt en ekki eins sárt og ég hélt enda er ég stór strákur.

2003-07-27T21:38:00.000+02:00

Sunnudagur senn á enda. Ég er kominn á nýjan stað í borginni. Nú er ég að vinna í miðbæ rétt við Heldenplatz. En fyrir þá sem eitthvað þekkja til í söguna þá er það staðurinn þar sem Adolf Hitler var hylltur af öllum Vínarbúum og boðinn velkominn. Munurinn á vinnu minni nú er sá að ég er meira svona til aðstoðar en áður. Síðustu 3 daga hef ég verið að járnbinda, klippa og beygja sem er mun skemmtilegra en að standa ofan í skurð með skóflu, verð ég að segja.

Á laugardaginn fór ég í söngtíma í hádeginu. Það var hræðilegur söngtími og æfingaleysinu um að kenna. Svo virðist sem hljóðfærið sem ég hafði augastað á gæti orðið mín eign um mánaðamótin. Bróðir minn hefur fullan hug á að styrkja mig til þessarra kaupa, þ.e. svo sagði hann fyrir nokkrum dögum en víst eitthvað að bakka með núna, sjáum hvað setur.

Ég minntist eitthvað á það í upphafi þessa blogg-vesens að ég myndi gera tölur um líkamsstærð mína opinberar. Ástæðan fyrir því hvað ég er ákveðin í að breyta lífsstílnum lítillega eru myndir sem teknar voru af mér með stafrænni myndavél um daginn. Ég hef reyndar ekki stigið á vigt nýlega en fyrir 6 vikum, það er áður en ég byrjaði að vinna, var ég 123 kg og mittismálið var 123 cm. Núna er mittismál mitt 119 cm og markmið mitt er 99 cm um áramót. Þetta verður spennandi.

Lifið heil.

2003-07-22T22:05:00.000+02:00

það líður bara alltaf lengra og lengra á milli blogga hjá mér. Síðan síðast þá er Hugga systir Helgu búin að vera hjá okkur í rúma viku og hefur haft í nógu að snúast við að sjá allt sem borgin býður upp á. Dýragarðurinn og Tívolíið eru að sjálfsögðu í uppáhaldi. Hún fílar þetta alveg rosalega og sagði sjálf að það verði erfitt að koma til Akureyrar eftir að hafa upplifað allt þetta úrval afþreyingar hérna (hún orðaði þetta reyndar öðruvísi). Ég hef svo sem lítið getað gert með þeim sökum anna við að byggja upp Vínarborg en Helga hefur sama sem ekkert annað að gera. Fórum í Tívolíið um helgina og Hugga vildi að sjálfsögðu fara í öll tækin og vera fram á nótt en við reyndum að útskýra fyrir henni að þetta væri alltof dýrt sport og vondu kallarnir kæmu út á kvöldin. Hún skilur það náttúrulega ekki því það eru engir vondir karlar á Akureyri.

Ég er búinn að setja öll skammtíma- og langtímamarkmið mín á blað bara svona til þess að tryggja að allt takist. Eitt af markmiðunum er að hreyfa sig eftir vinnu. Ég hélt einhvern veginn að kílóin myndu hrynja af mér þegar ég byrjaði að vinna og ég tala nú ekki um miðað við hvað ég borða miklu minna. Það hefur ekki gerst eins hratt og ég hélt en það er reyndar bara rétt rúmur mánuður síðan ég byrjaði að vinna. Því ákvað ég að fara út að labba og/eða skokka. Á sunnudaginn labbaði ég hring í hverfinu og í kvöld labbaði ég í Belvedere, kastali í nágrenninu, og skokkaði þar eilítið til þess að koma mér í gang en var fljótlega sigraður af brekkunum þar. Þetta kemur allta smám saman.

Ég er ennþá að vinna á sama staðnum og fer víst eitthvað annað næstu daga. Það er ágætt að fá smá tilbreytingu eftir þennan moldargröft. Annars er ég nú ánægðastur yfir að fá eitthvað að gera svona til þess að við náum skottinu á okkur fjárhagslega sem fyrst. Það er margt skrýtið sem maður sér hér og upplifir í þessarri borg. Á einum staðnum þurftum við að grafa skurð í gegnum gangstétt, grasblett og malbik. Grasblettur þessi var reyndar í rækt og hafði verið sáð í um 200 metra kafla og girt fyrir. Skurðurinn sem við grófum eyðilagði um 1 metra af þessu svæði. Daginn eftir að við “eyðilögðum” þennan kafla kemur einhver gaur með myndavél og byrjar að mynda allt í bak og fyrir, bæði með okkur inn á og svæði í kring. Ég gerðist nú svo djarfur að stíga inn á óskemmdasvæði fyrir framan nefið á þessum manni og hann öskraði eitthvað á mig sem ég skildi ekki. Við komumst að því að þetta var einhver merkisgaur frá borginni og var að afla sér sönnunargagna vegna kæru sem fyrirtækið “okkar”
á yfir höfði sér fyrir að rústa þarna 1 metra af verðandi grasi. Þetta er alveg ótrúlegt hvernig hlutirnir geta verið hérna og allt fullt af reglum fyrir allt en sumt ekki. Það er til dæmis mikið atriði að girða fyrir öll vinnusvæði og merkja sérstaklega, allt eftir settum reglum. Hins vegar kom engin út af þessarri frárennslislögn sem einn af verkamönnunum lagði og var sameinuð lögnum borgarinnar með múrbroti “eyðileggingu”. Engin kom heldur út af gangstéttinni eða götunni sem við eyðilögðum. Maður er að komast að því að þrátt fyrir allar þessar reglur og skipanir hér ríkir alveg ótrúlegt “kaós” á vinnusvæðinu. Þrátt fyrir allar teikningar og mælingar þá stenst ekki neitt og sumt er mikilvægara en annað, eins og til dæmis moldarflekkurinn með grasfræinu sýnir.

Ég er farinn að hallast æ meira að kenningu Bjarna Thors um Vínarbúa. Hann segir að svo virðist sem þeir hafi tileinkað sér allt það versta frá nágrannaþjóðum sínum. Hann komst reyndar ekki lengur en að telja upp kaósið á Ítalíu og stífni í Þjóðverjum, bíð spenntur eftir allri kenningunni.

2003-07-14T00:33:00.000+02:00

Ég slæ nýtt persónulegt met á morgun (mánudag) vegna þess að ég er búinn að vera á sama staðnum og með sama fólkinu í tæpa viku. Það eru meira að segja fleiri verkefni sem bíða á þessum en alls óvíst hvort ég tek þar einhvern þátt. En þetta er fínn staður svo sem til að vera á og stutt í alla þjónustu. Það hefur lítið markvert gerst þessa viku nema vinna og aftur vinna. Um helgina höfum við nákvæmlega ekkert af okkur gert nema að sofa og éta, uppáhaldsiðjan mín. Á morgun fer ég út á flugvöll til þess að sækja Hugrúnu systur Helgu. Hún verður hérna hjá okkur í tæpan mánuð svo við höfum eitthvað fyrir stafni þann tíma. Maður trúir því varla að mánuðurinn sé hálfnaður og þetta sumar verður búið áður en maður veit af. Hef hugsað mér að skipta um vinnu í lok sumars eða a.m.k. með haustinu. Jafnvel eitthvað sem hægt er að gera um helgar og kvöldin. 3 mánuðir eða rúmlega það er alveg nóg fyrir mig í þessum verkamannabransa, ekki það að vinna sé neitt hræðileg en ég myndi kannski getað þénað meira og fengi að nota tungumálið meira. Þrátt fyrir að Júgóslavarnir og Tyrkirnir séu búnir að vera hérna 2 til 3 áratugi tala þeir ákaflega bjagaða og einfalda þýsku sem ég læri mjög lítið á að hlusta. Við (Helga og ég) erum svona rétt að ná áttum hér á markaðnum og í lok þessa árs á ég von á að hluti verði talsvert öðruvísi atvinnu- og félagslega séð. Baráttan heldur áfram - góða nótt!

2003-07-08T22:02:00.000+02:00

Jæja þá er maður kominn á enn einn staðinn og nú í 3. hverfi. Fór eftir kaffi á mánudagsmorgun með yfirmanninum og öðrum Júgóslava. Við eigum að grafa skurð fyrir frárennslisrör frá bílastæðahúsi. Þarna er verið að byggja risaglerbyggingu sem á að hýsa eitthvað "business" - lið. Skemmtileg tilviljun að ég var einmitt að lesa um þetta hús í blaðinu um morguninn á leið í vinnu og önnur tilviljunin er sú að Helga er að vinna hinum megin við götuna, ótrúlegt. Það verður spennandi að vita hvað þetta verkefni endist lengi fyrir mig og hvert ég fer næst, þ.e. ef ég fæ þá eitthvað að gera.

Ég er að lesa ágætis bók um skyndibita í Ameríku. Hún byrjar á svona sögulegu yfirliti og upphafi skyndibitans. Bókin er ekki gefin út af McDonalds eða Burger King heldur þvert á móti skrifuð til að til þess að vekja fólk til umhugsunar um hvert þetta æði er að leiða Bandarísk ungmenni. Það er einnig talað um markaðssetninguna og siðleysið í kringum það allt, svo og hluti sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir hvernig væru. Markaðs- og peningahyggjan eru að tröllríða þessu blessaða þjóðfélagi, spái endalokum á þessarri öld.

Fékk nærbuxur frá tengdamömmu í pósti í dag. Þær eru frá Calvin Klein og alveg rosalega stórar en það er fínt því þá get ég togað þær upp á bringu. Er mjög þakklátur.

2003-07-06T13:59:00.000+02:00

Þá er það enn eitt vikulega reportið. Alltof margir sunnudagar í þessu lífi. Á mánudag fór ég á áður umtalað lagersvæði. Mér tókst nú að villast á leið minni frá lestinni á staðinn og kom aðeins of seint fyrir vikið. Von mín um að dveljast til lengri á þessum stað varð að engu þegar mér var tjáð að ég ætti að fara á annan stað eftir kaffitímann. Leiðin lá í 16. hverfi þar sem verið er að endurnýja lagnir að einhverju húsi. Hlutverk mitt var nú ekki stórt þar og einna helst þá að djöflast á loftpressu þennan daginn. Í lok vinnudagsins kom yfirmaðurinn að mér og tjáði mér að ég ætti að fara á nýjan stað daginn eftir. Örlög farandverkamannsins. Nýi staðurinn var í 11. hverfi og á ágætum stað samgöngulega séð. Það sem beið mín þar var að brjótast í gegnum steypuklump sem staðsettur var undir frárennslisstokk. Ekki var veggurinn bara þykkur heldur var steypan sú harðasta sem ég hef komist í um ævina. Þetta tók mig tvo og hálfan dag, þó ekki stanslaust því ég þurfti reglulega að aðstoða ofan jarðar líka. Þetta eru með Þeim verstu aðstæðum sem ég hef unnið við. Standa ofan í rúmlega 2 metra holu,hálfboginn, í yfir 30 stiga hita með loftpressu í hönd. Og til þess að kóróna þetta var loftpressan af þyngri gerðinni, ca. 15 kíló, og klumpurinn í rétt fyrir neðan mittishæð sem þýddi að ég þurfti að halda á pressunni allann daginn til að brjóta. Það góða var að þarna ríkti ákaflega góður mórall. Ég hef t.d. aldrei nokkurn tíma séð verkamenn með heyrnahlífar við loftpressuvinnu hingað til (í Vín) en yfirmaðurinn fór og keypti eitt stykki fyrir mig. Einn verkamaðurinn gaf mér samloku,gröfukallinn gaf mér vatn,Red Bull og diet coke og yfirmaðurinn gaf mér ís egar ég var búinn að vera duglegur.

Það fyndndasta á þessum stað var að yfirmanninum fannst ég alls ekki verkamannslegur og varð það að orði þegar ég mætti fyrst að ég liti meira út fyrir að vera verkfræðingur en verkamaður. Í lok verksins ráðlagi hann mér að sækja um vinnu sem barþjónn hvort sem væri í auka- eða aðalvinnu. Hann sagði að ég hefði svo viðkunnalegt bros og andlit og snyrtilega ásjónu. Ég bjóst við að hann myndi grípa í lærið á mér og biðja mig um að flýja með sér á vit æintýra í fjarlægum löndum. Það varð ekki en hann óskaði mér alls góðs og velgengni í framtíðinni.

Seinni part fimmtudagsins var ég í 22. hverfi og það í útjaðri þess sem þýðir að ég er tæpa klukkustund að komast þangað. Þar er verið að leggja frárennsliskerfi í sumardvalarhús. Umhverfið er alveg ótrúlegt þarna. Húsin eru byggð í kringum svona "men made" stöðuvatn sem lítur út eins og risasundlaug. Og í kring eru gullnir kornakrar eins langt og augað eygir. Þetta er svo sem ágætis staður og mjög kyrrlátur. Þarna er svona sæmileg blanda af Tyrkjum og Júgóslövum.

Á föstudeginum fékk ég far hjá einum Júgóslavanum. Mér til mikillar gleði spilaði skellti hann spólu í tækið og ég fékk að hlusta á einhvers konar sambland af slavnesku gargi og skelfilegum píp- og ískurhljóðum. Eftir alltof langan akstur staðnæmdist hann fyrir framan ísbúð og bauð mér með sér. Það kom svo í ljós að sonur hans átti þessa ísbúð og ég fékk 4 kúlur frítt. Sennilega skaðabætur fyrir gargið í bílnum. Það dugði þó stutt því þegar við settumst aftur upp í bílinn kveikti hann á kveljaranum, að sjálfsögðu. En samt gott að fá far og ís, segi ég.

Á laugardaginn fór ég í söngtíma í hádeginu og það gekk helv...vel. Þó var ekki laust við að rykið sem ég safnið í lungun og hálsinn í vikunni hefðu sett eilítið mark sitt á raddgæðin. En að öllu jöfnu var ég mjög ánægður. Um kvöldið vorum við boðin í mat hjá Örvari og Þóru, lambalæri frá Írlandi. Þar voru einnig stödd foreldrar Örvars og Óli Sveins. Þetta var hin besta veisla í alla staði og pottþétt leið til þess að eyða laugardagskvöldi. Á leiðinni til þeirra rakst ég reyndar á hljóðfæri eins og ég hef verið að leita að og það á tilboði. Þeir sem vilja styrkja átakið "hljóðfæri á heimilið" er bent á Íslandsbanka í Lækjargötu.

Sunnudagurinn var aðeins og líkur þeim fyrri því minn maður hafði það ekki af að sigra í múlunni. Hættur að halda með honum og skiptir yfir í þann sem vinn flesta sigra þetta árið.

Góða nótt

2003-06-29T21:49:00.000+02:00

Það er bara heil vika liðin. Á mánudag fór ég á nýjan stað til vinnu og þar að auki fyrir nýtt fyrirtæki. Þar var verið að leggja hitaveitulögn og okkar starf fólst í því að undirbúa skurðinn. Fyrsti dagurinn gekk frekar erfiðlega vegna tungumálaerfiðleika. Annars vegar voru þarna Austurríkismenn sem töluðu með miklum “dialekt” og hins vegar Júgóslavar sem töluðu með miklum hreim. Aðallega stöfuðu vandræðin af kunnáttuleysi mínu þ.e. ég hafði ekki hugmynd um hvað allt byggingarefnið og verkfærin hétu. Þeir voru vægast sagt óþolinmóðir við mig og merkilegt nokk voru Júgóslavarnir mest pirraðir. Í lok dagsins sagði ég þeim einfaldlega að slaka á og að þetta myndi taka mig smá tíma og alls ekki fyrr þó að þeir reyndu að öskra á mig. Þeir tóku því svona og svona. Næsta dag var hins allt annað upp á tengingnum þar sem ég skildi loksins hvað þeir voru að tala um og kom þeim virkilega á óvart held ég. Í lok þriðja dagsins (miðvikudagur) var ég beðinn að mæta á lagersvæði fyrirtækisins sem er rétt fyrir utan Vín. Um kvöldið hringdi svo umboðsmaðurinn minn, hjá þrælaleigunni, í mig og ætlaði að fara að segja mér að vinnan væri búinn hjá þessu fyrirtæki í bili. Hann varð dálítið hissa þegar ég sagði honum að ég hefði verið beðinn um að mæta á nýjan stað. Hann hringdi því í yfirmanninn á staðnum og spurði hvað skyldi verða og komst að því að ég skildi mæta. Ástæðan var víst sú að þeir höfðu valið mig úr hópi þriggja vegna frammistöðu minnar í síðasta verkefni. Ég fékk klapp á bakið og klór bakvið eyrun, það er það sem lífið snýst um, Voff voff!

Þegar ég mætti á svæðið um morguninn var ég keyrður aftur inn í Vín þar sem ég átti að hjálpa við að jafna jarðveg við lítið byggingarsvæði í 13. hverfi. Þar hitti ég fyrir tyrkneskan verkamann og júgóslavneskan gröfukall. Þetta gekk bara ótrúlega vel og um hádegi keyrði yfirmaðurinn mig til baka á lagersvæðið. Á lagersvæðinu er annað upp á teningnum en handlang og mokstur. Mér til mikillar gleði fæ ég að vinna mjög sjálfstætt. Vinnufélagi minn á staðnum, er að sjálfsögðu frá Júgóslavíu, sýndi mér einfaldlega hvað ég á að gera og útskýrði eilítið. Við erum ábyrgir fyrir að undirbúa steypun á einhvers konar einingum. Fimmtudagurinn og föstudagurinn voru óvenju ljúfir og vonandi fæ ég að vera þarna eitthvað inn í næstu viku.

Föstudagurinn og laugardagurinn voru heldur tíðindalitlir fyrir utan einn söngtíma. Ég mætti í hann klukkan 10 á laugardagsmorgun og mun ég reyna komast hjá því að reyna að syngja svona snemma aftur. Ég var alveg ótrúlega þungur og komst einhvern veginn ekki á flug. Reyndar hef ég ekki haft mikinn tíma til þess að æfa mig yfir vikudagana. Hljóðfæraleysið er farið að há mér ótrúlega og vonandi tekst mér að verða mér út um eitthvað til að glamra á í næsta mánuði. Erfiðast er þó að halda sig við efnið þegar maður kemur heim eftir vinnu. Enn sem komið er þarf líkaminn ennþá að venjast öllum þessum nýjum hreyfingum og sætta sig við verki hér og þar. Þegar það venst get tekið mér smá tíma á degi hverjum til þess að fara yfir lögin og læra hlutverk. Tæknin er orðin nokkuð góð og þarfnast í rauninni bara notkunar.

Jæja það er kominn tími á háttinn. Þessi sunnudagur var heldur fúll vegna þess að minn maður M.Schumacher stóð sig heldur illa í F1 í dag en það kemur keppni eftir þessa og það næstu helgi.

2003-06-22T15:46:00.000+02:00

Laugardagurinn fór mjög rólega af stað. Eina sem var á planinu var að fara á hinn Íslenzka menningardag. Hugmyndin var að slá saman hefbundnum 17. júní fagnaði og kynningu á landi og þjóð. Á boðstólnum var íslenskt góðgæti sbr. kleinur, flatkökur,ostur,lax,hangikjöt og svo íslenskt sælgæti. Á dagskránni voru íslensk þjóðlög, íslenskir dansar, kynning á hljóðfærum og glærusýning ásamt einhverjum ræðuhöldum sem ég hlustaði ekki á. Þetta var að mörgu leyti áætis tilraun til Þess að gera meira úr Þessum degi en venjan er. Hins vegar fannst mér þó 17. júní samkoman glatast í Þessu öllu saman. Þarna var engin aðstaða fyrir börn og allur tíminn fór í dagskrárhöldin sjálf. Ég sé ekki fyrir mér að þetta geti verið svona ár eftir ár (ef það er ætlunin) því við Íslendingar höfum mjög lítið að gera þarna í rauninni. Þessi uppákoma á miklu frekar að vera sérstakur viðburður og ekki endilega í tengslum við 17. júní. Þetta var fyrst og fremst landkynning fyrir útlendinga og nánast það eina sem höfðaði til Íslendingsins voru veitingarnar. Ég kann betur við gamla formið eins og það var. Þá hitti maður Íslendingana hérna á góðum stað, stundum komu gestir í heimsókn (t.d. kórar) og það var meiri svona "fólkssamkoma" en fundarhöld.

Eftir landkynninguna fórum við á veitingastað í nágrenninu. Við komum tæpum klukkutíma á undan öllum öðrum en sýndum þá kurteisi að bíða eftir hinum. Þetta þýddi að við fengum matinn okkar langsíðust og ég fékk ekki það sem mig langaði í vegna þess að Örvar og fylgdarlið hafði tæmt eldhúsið. Þess í stað fékk ég tvær "grillkótelettur" sem voru eins og tveir tíkallar á disknum og fimm kartöflubáta. Fer aldrei á þennan stað aftur. Urðum síðan Gyða samferða heim.

Í dag (sunnudag) fórum við í smá göngutúr á Dónáeyju (manngerð eyja í miðri Dóná) til þess að sjá og heyra hvað væri þar í boði. Í dag var síðasti dagur af Donaufest. Eyjan var undirlögð af tónleikasviðum, veitingabásum og öðrum sölubásum. Miðað við fjölda fólks sem þarna kemur (rúmar 2 milljónir yfir alla 4 dagana) er alveg ótrúlega snyrtilegt og rólegt yfir öllu. Við gengum eyjuna (hátíðarsvæðið) á enda og tilbaka á rúmum 4 tímum. Af algerri tilviljun hittum við Gyðu í byrjun ferðar og skildum við hana á hinum endanum. Hún var að fara að éta hjá Ellu og Leó.

Á morgun á ég að mæta á nýjum vinnustað sem er mjög spennandi og þýðir að ég verð að koma mér í háttinn. Það tekur þó mun styttri tíma að koma sér þangað sem þýðir að ég get vakað aðeins lengur. En þetta er orðið gott .

2003-06-20T22:09:00.000+02:00

Jæja nú er komin helgi enn og aftur. Ég skulda nokkra daga í bloggi og bæti það hér með upp. Á mánudag fór ég í vinnuna (dagur2). Ég reyndi hvað ég gat til þess að blanda geði við "útlendingana" en tyrkneskan orðin helv...ryðguð. Verkstjórinn var svona klassískur í útliti þó ekki í pokabuxum, með bjúgsverð og með túrban á hausnum heldur dökkur yfirlitum með þykka svarta hormottu. Hann öskraði nánast allann daginn og það á tyrknesku (held ég). Ég var búinn að skipta vinnufélögunum niður með viðunandi uppnefnum. Tyrki nr. 1 kalla ég "harðstjórann", Tyrkja nr. 2 kalla ég "rassasleikjuna" og svo var þarna Króati sem ég kunni ágætlega við en hann talaði lítið um annað en "Kinder machen" (ísl:ríða). Sá fjórði var hins vegar Austurríkismaður og mjög sérstakt eintak sem slíkur, drakk ekki minna en kippu af bjór í vinnutímanum. Þessir þrír dagar (mán-mið) voru hver öðrum líkir og í lok miðvikudagsins komst ég að því að líkami minn er búinn að vera í dvala í allnokkurn tíma. Ég er kominn með verki á ólíklegustu stöðum, gömul íþróttameiðsl hafa tekið sig upp í vinstra hné og ég er með 3. stigs brunasár á hnakkanum eftir sólina.

Á fimmtudag svaf ég út(til 10) og rétt kom mér á lappir eftir erfiði vikunnar.Um kvöldið fórum við svo á Dóná-eyju. Þar er tónlistarhátíð sem stendur fram á sunnudag. Stærstu nöfnin í bransanum koma þar fram hvert á fætur öðru t.d. Bonnie Tyler, Shakin Stevens og Nina Hagen. Við röltum svæðið á enda og fórum síðan á kristilegum tíma heim. Í dag reif ég mig á fætur til þess að hita eilítið upp fyrir söngtíma. Í söngtímanum skilaði ég mínu af klassa. Er orðinn nokkuð stabíll í "tækninni" og get öskrað mjög hátt. Eina sem aftrar mér nú er hljóðfæraleysi, til þess að bæta við prógrammið en hef þegar augastað á einu en það kostar sitt.
Í dag hringdi svo atvinnumiðlunin mín í mig og sagði mér að störfum mínum á byggingarstaðnum væri lokið. Á mánudag á ég að mæta á nýjan stað. Ástæðan fyrir þessarri breytingu ku vera sú að það fór eitthvað í taugarnar á yfirmanninum hvað Júgóslavinn sem var að vinna þar talaði litla þýsku. Þarna er víst meira um austurríkismenn og Júgóslavinn því sendur á minn gamla stað, þar talar rúmlega annar hver maður slavnesku. Ég er mjög sáttur við þessa breytingu því ég losna við Tyrkjann, það er unnið styttra og það er styttra fyrir mig á nýja staðinn. Allt til bóta segi ég. Við hjúinn fórum svo í smá bæjarferð og höfum það bara gott í stofunni í kvöld. Bjór og snakk.

2003-06-15T02:33:00.000+02:00

Ég verð að blogga nokkra daga í einu, svona eins og föstudag til mánudags. Á föstudagsmorgun var ég vakinn við símhringingu kl. 06:15. Viðkomandi var að hringja frá atvinnumiðluninni sem ég skráði mig hjá á miðvikudag. Hann hafði reynt að ná í mig rétt eftir að ég var farinn út á fimmtudagseftirmiðdaginn. Þar sem hann náði ekki í mig þá réð hann annan. Sá átti að mæta á föstudagsmorgun kl.06:00 en kom ekki því var hringt í mig (skemmtileg en löng saga). Ég fór á skrifstofuna og var kominn í vinnu um átta og vann til hálf tvö. Á þessum byggingarstað er svakalega lítið af Austurríkismönnum en þeim mun meira af Tyrkjum,Pólverjum,Júgóslövum og ég veit ekki hvað.

Um helgina gerðum við fátt en fórum þó í gönguferð á Sunnudeginum. Í dag mætti ég í vinnuna kl. átta og gerði skyldu mína. það eina sem bíður mín núna er að fara að sofa því ég þarf að mæta kl. 7 sem þýðir að ég vakna kl. 5 (áááíiii).

2003-06-13T00:44:00.000+02:00

Heitt,heitt og heitt. Sveitt,sveitt og sveitt. Vaknaði lygilega seint en braut saman smá þvott og vaskaði upp. Eftir kalt bað var hringt í mig frá einni atvinnumiðluninni. Manninn vantar víst einhvern í vinnu á mánudag en var í einhverjum vafa um að ég væri löglegur án þar til gerðs atvinnuleyfis. Mér tókst engan veginn að sannfæra hann um að Ísland væri í EES (heitir EWR hérna) og þar með þyrfti ég ekkert sérstakt leyfi. Þetta var samt ekki svo hræðilegt því atvinnumiðlarinn ætlar að tékka á þessu og hringja aftur á morgun. Vona svo sannarlega að ég sé búinn að fá vinnu, er orðinn leiður á þessu heimahangsi. Helga og ég fórum síðan út í búð og keyptum lítið klifurtré handa köttunum. Skemmst frá því að segja að þeir líta ekki við því. Þetta er svo sem falleg mubla, svo vantar alltaf eitthvað í stofunum. Getum kannski notað þetta þegar koma gestir.

Sá á mbl.is að maður sem var fundur sekur um að drepa þá Guðmund og Geirfinn fyrir um 30 árum er kominn aftur í jailið. Hafði víst gengið í skrokk á fyrrverandi sambýliskonu sinni a.m.k. tvisvar sinnum. Hæstarrétti fannst nú rétt að minnka dóm héraðsdóms þar sem konan hafði víst reitt manninn til reiði og hann hafði jú drepið mann áður. Og hvað fékk maðurinn afsláttinn fyrir, ég næ þessu með að konan hafi reitt hann til reiði og því er sök mannsins ekki jafn mikil. Ef einhver reitir mann til reiði þá hefur maður greinilega ákveðinn rétt til þess að ganga í skrokk á fólki og ef fólkið lifir það af þá fær maður afslátt. Ég tala nú ekki um ef maður hefur barið einhvern áður og tekist að drepa hann. Það fyrra hérna í lýsingunni að neðan telst sennilega svo normal líkamsárás í kerfinu en hitt klassísk manndrápstilraun af því að vopni er beitt. Það er allt í lagi að minna á það að tiltölulega auðvelt er að myrða manneskju án vopns t.d. með því að slá höfði viðkomandi utan í vegg. En niðurstaðan er klár : konan reitir manninn til reiði, honum tókst ekki að drepa konuna og hann hefur gert þetta allt áður, big deal. Afsláttur katshííng. Íslenska réttarkerfið sýnir almenningi enn og aftur fingurinn.

MBL.IS : ".....slegið hana margsinnis í andlit, höfuð og líkama, slegið höfði hennar utan í vegg og misþyrmt henni með öðrum hætti. Þá var hann ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa á árinu 2002 ráðist á sömu konu, veist að henni með ofbeldi, brotið hægri upphandlegg hennar ofan við olnboga, skorið hana með hnífi á vinstri augabrún og vinstra megin á háls með þeim afleiðingum að hún hlaut þar djúpt sár og slagæð og bláæð skárust sundur".

2003-06-12T15:06:00.000+02:00

Þá er heitasti dagur í mínu lífi liðinn (í gær sko 11. júní). Þvílíkt og annað eins, það er víst heitara hérna en á Miami og Kanaríeyjum (6-7° heitara). Ég reif mig upp fyrir allar aldir eða rétt um 6 leytið. Morgunstund gefur gull í mund, segi ég. Mitt fyrsta verk var að fara niður í þvottahús og henda í vél enda af nógu að taka, allt að fyllast hér af þvotti og þá aðallega af Helgu. Ég þvæ báðar mínar nærbuxur í vaskinum eftir daginn. Milli ferða niður í þvottahús gat ég sinnt öðrum heimilisverkum, leitað að vinnu og lært dálítið (nóg að gera hjá okkur heimavinnandi). Rétt eftir hádegi fór ég svo í söngtíma og mætti þar sveittur og klístraður, bjakk! Þrátt fyrir hitann og klístrið tókst mér alveg rosalega vel upp og ekki líður á löngu þangað til heimurinn fær að heyra í nýja söngundrinu ("en Benzinn verður að bíða", tilv. Birgir Baldursson, Skjár 1 :Með hausverk um helgar). Eftir söngtímann arkaði ég (í hitanum) á eina atvinnumiðlunina, til þess að auglýsa mig sem byggingarverkamann. Það gekk bara vel að skrifa á umsóknina og þeir segjast hafa samband. Heyrt þennan áður. Eftir það fór ég svo heim til þess að taka úr síðustu vélinni.

Um kvöldið fórum við, Helga,ég,Magga,Mæja,Mette(norsk)og Keisuke(Japanskur), á sýningu í Volksoper, Tyrki á Ítalíu (e. Rossini). Í einu af aðalhlutverkunum var Bjarni Thor Kristinsson, bassi. Hann var óborganlegur í græna sloppnum sínum og túrbanið í stíl. Raddlega og sönglega var sýningin ágæt, Bjarni var bestur, tenórarnir (2) voru svona "Rossini-tenórar" en annar þó betri en hinn, Gyðingurinn var bara nokk góður (þ.e. baritóninn sem er tenór í felum) hinn bassinn var fínn og kvenfólkið var glæsilegt (þvílík gagnrýni). Kórinn var la-la og uppfærsla í heild var nokkuð flott nema það að það vantaði textann fyrir ofan (verkið var á ítölsku) og ég hef aldrei séð eða heyrt þetta áður þannig að ég hafði ekki hugmynd um hvað gekk þarna á. En ég gleymdi alveg að taka það fram að það var HEITT inní salnum. Að sýningu lokinni lá leiðin niður í bæ og til þess eins að metta hungraða og svala þyrstum. Þetta var síðast kvöld íslensku skiptinemanna, Möggu og Mæju, í þessarri borg og þær ættu að vera komnar heim til Akureyrar á morgun. Það er búið vera skemmtilegt að hafa þær hérna og þeim líkaði víst svo vel að þær stefna á að selja allt dótið sitt og yfirgefa Akureyri fyrir fullt og allt, skil það vel. Hef bara nokkrum sinnum komið til Akureyrar og alltaf langað að fara fyrir fullt og allt. Það skal tekið fram að þær voru alltaf í félagsskap annarra útlendinga hérna og kannski gerir það fjöllin aðeins blárri án þess að ég vilji eyðileggja þeirra minningar um borgina. Þessi staður er nefnilega að einu leyti líkur Akureyri og þ.e. að hér væri FRÁBÆRT að vera ef ekki væru allir þessi Vínarbúar. Óska þeim (M&M) alls góðs í framtíðinni hvar svo sem þær enda.

2003-06-10T23:19:00.000+02:00

Úffpúff. Maður er alveg að bráðna, stikna og þorna upp. Hvílíkur hiti mar. Mér skilst að hitinn eigi eftir að hækka um eina gráðu á dag út þessa viku, endar með skelfingu. Afrekaði fátt í dag. Atvinnuauglýsingar og atvinnumiðlun, allt sem lífið snýst um þessa dagana. Setti í eina vél og verð að halda því áfram í fyrramálið. Þetta verður stysta dagbókunarritun mín,hingað til. Er orðinn of gamall fyrir svona langar helgar.

2003-06-10T00:11:00.000+02:00

Það gerðist nú svo lítið síðustu tvo daga, því blogga ég bara báða í einu. Í gær Hvítasunnudag gerði ég nákvæmlega ekki neitt af viti enda hvíldardagur (halda skaltu hvíldardaginn heilagan). Um kvöldið fórum við hins vegar í kveðjupartý hjá tveimur íslenskum stelpum,Möggu og Mæju, sem voru skiptinemar (Erasmus) hérna. Þar var boðið upp á lakkríssnafs. Þarna voru líka allra þjóða kvikindi þar sem þær búa á heimavist fyrir skiptinema. Þetta fór allt vel fram og allir sauðdrukknir og spýjandi af snafsinum góða. Ég og Helga fórum heim um morguninn, ég rétt slapp við brjálaðan vatnsslag (ekki Helga). Dagurinn eftir var svona týpískur þynnkudagur, fórum á Burger King og heim. Dagurinn búinn.

Er hálfnaður með bókina góðu, Stupid white men. Ótrúlegir hlutir sem maðurinn segir frá um markaðshyggju í Ameríku. Ég hef alltaf aðhyllst nokkuð sem kallast Frjálshyggja já og Kapítalismi. En ég held að málin séu komin út í ótrúlegar öfgar þarna hinum megin. Snýst meira um græðgi og algert siðleysi á margan hátt. Í kaflanum sem ég var að lesa segir Moore frá því hvernig fyrirtæki hafa keypt sér aðgang að nemendum skólanna með styrkjum. Coca cola til dæmis gerir samninga um að aðeins megi selja Coke á skólalóðinni og í matsal skólans. Pizza hut og hin "fast food" - fyrirtækin hafa einnig gert svipaða samninga og heilu sjónvarpssendingar (í skólanum, eitthvað amerískt dæmi sem ég skil ekki alveg) lagðar undir auglýsingar og krakkarnir gera neytendakannanir í kennslustundum. Sjálfsagt er þetta allt löglegt en viðbjóðslega siðlaust, það eru fleiri dæmi þarna sem skýra betur þessi mál en ég nenni ekki að skrifa það hér. Kaupið bókina. Annars kom þessa bók á góðum tíma fyrir mig þar sem ég var byrjaður á að byggja upp hatur mitt í garð Bandaríka Norður Ameríku, sérstaklega eftir Írakstríðið svokallaða.
Farinn að sofa (les fyrst)

2003-06-08T03:55:00.000+02:00

Úfff! Erfiður laugardagur liðinn. Vöknuðum mun seinna en við ætluðum okkur (Helga vaknaði eiginlega aldrei almennilega fyrr en um kvöldið). Í dag hafði Helga ákveðið að halda upp á 25 ára afmælið sitt. Vegna veikinda húsmóðurinnar varð ég að gera öll innkaup sjálfur. Eftir 4 ferðir út í búð tókst mér að afla alls þess sem þurfti til þess að geta framreitt eitthvað sem fólki var bjóðandi. Búðarferðirnar voru þó ekki mitt eina hlutverk í veisluhöldunum því þegar síðustu ferðinni lauk biðu eldhúsverkin eftir mér. Næst tók við að vaska upp, þeyta, hræra, saxa, hnoða, elda og baka. Húsmóðirin sagði til úr rúminu. Þegar gestirnir komu var brugðið á það ráð að leggja dýnu á stofugólfið og flytja frúnna þangað. Þar gat hún tekið á móti gestum og þegið veitingar í góðum félagsskap. Þetta var mjög líflegt afmæliskaffi og á meðan gestgjafinn lá á sjúkrabeði sínu, lágu gestirnir yfir sjónvarpinu. En allt klárast á endanum og þegar veitingunum og dagskrárliðnum í sjónvarpinu lauk, lauk heimsókn gestanna. En ég var hetja dagsins, eftir að hafa staðið sveittur við framleiðslu og reiðslu beið mín enn eitt hlutverkið, þvo upp eftir allt saman. Um kvöldið var von á drykkjufólkinu. Helga hafði séð það fyrir sér, að til þess að halda fólki í íbúðinni allann daginn, þyrfti að skipta fólki tvo flokka þ.e. fjölskyldufólk og drykkjufólk. Magga og Mæja töldu sig þó tilheyra báðum hópunum en Hjálmar virtist átta sig vel á þessarri flokkun. Um kvöldið mættu áðurnefnd, Magga, Mæja, Hjálmar og einhverjir útlendingar sem Helga segist þekkja. Þetta er í annað og síðast skiptið sem ég kaupi bjórkassa handa tilvonandi gestum. Í fyrra skiptið kom Hjálmar einn og drakk hálfan, nú komu þó fleiri en ég "þarf" samt sem áður að drekka tæpan kassa áður en síðasti söludagur rennur út. Það skal þó tekið fram til þess að gera þátt minn enn meiri í þessum hátíðarhöldum, að ég fór enn eina ferðina út úr húsi til þess að leita veitinga sem Helga hafði hugsað sér að framreiða. Ekki í fyrsta skipti sem fórnarhlutverk "litlu gulu hænunnar" kemur í minn hlut. Steini = fórnarlamb. Eftir að hafa barist í kulda og byl......ok ok...eftir að hafa rölt út á bensínstöð og til baka voru allir mest hissa á því að ég skildi ekki færa þeim neitt. Hugsið ykkur hrægammana, hrifsa allt úr höndunum á manni og versta sem maður getur gert þeim er að færa þeim ekki meira. Eftir tiltölulega stutt úthald yfirgáfu gestirnir okkur svo rétt eftir miðnætti og gestgjafinn hafði náð betri heilsu en notaði hana til þess að elta heimilikettina. Ég sjálfur var fljótur að ná mér í bjórdós, girða niður um mig, kveikja á viftunni og segja ykkur frá þessu öllu saman.

2003-06-05T23:50:00.000+02:00

Þá er fimmtudagurinn búinn og helgin nálgast. Þurfti að fara út úr húsi í dag, nánar tiltekið í Sendiráð Íslendinga í Vín. Ein atvinnumiðlunin krafðist staðfestingar á því að Ísland væri í EES og það tiltölulega vel sloppið að þurfa bara að sýna einn opinberan pappír miðað við skrifræðið hér. Dagurinn í dag var með þeim heitari sem ég hef lifað og var hitinn, meira að segja í kvöld um 22 leytið, um 30°. En við létum loksins verða af því að kaupa viftu sem er náttúrulega algjör nauðsyn hérna þegar maður svitnar við það eitt að anda. Við þurftum að fara í flýti með annan köttinn til dýralæknis þar sem hann virtist svo þaninn um kviðinn. Það kom í ljós að hann var fullur að hlandi og skít. Var víst eitthvað að mótmæla því hvað við skiptum sjaldan um sand því þegar Helga skipti þá meig hún 4 sinnum og skeit.

Það var lítið um upplifanir í dag og hverfur þessi dagur í svarthol fortíðarinnar, öllum gleymdur. Sá á mbl.is að nokkrir Írakar hefðu ráðist á bandaríska hermenn í heimaborg þeirra fyrrnefndu. Í fréttinni segir að íbúar borgarinnar hafi reynst hermönnum fjandsamlegir og gjarnan látið ófriðlega. Það er bara svona, er ekki viss um að margar þjóðir myndu taka því þegjandi og hljóðalaust ef her myndi ráðast inní landið og ræna auðlindum þjóðarinnar undir yfirskini vopnaleitar og frelsingar. Það er gott að vita hvorum megin Morgunblaðið stendur. Get ekki beðið með að lesa meira í bókinni (Stupid white men), yndislegar samsæriskenningar. Farinn í rúmið.

2003-06-04T23:05:00.000+02:00

Jæja þá er einn yndislegi dagurinn liðinn. Vaknaði árla morguns til þess að fara í söngtíma hjá Leó. Það var bara helv...gott og gaman að heyra að menn eru á réttri leið í bransanum, legg blessun mína yfir þetta. Sjálfur fór ég í söngtíma hjá mínum kennara. Ég "rate"-a þennan tíma svona 6,5, var alveg eins og drulla í þessum hita en samt sem áður náði ég að framkalla alveg guðdómlega tóna. Eftir alla þessa söngkennslu fór ég í kaffi til Ellu og Leó, þau fóru reyndar að kaupa nýja klósettsetu (víst 2 farnar í ruslið. Maður veit ekki hvað gengur á á þessu heimili). En þó þau hyrfu var húsið nú ekki tómt því nýji heimiliskötturinn, Hjálmar, er ávallt til í spjalls. Við ræddum þróun sönglistarinnar og tippluðum aðeins yfir heimsmálin. Aðallega ræddum við þó um aðra söngfugla og hvað betur mætti fara í þeirra lífi og listum. Eftir langa útiveru og heimsóknir fór ég heim og át, stríddi köttunum og pirraði húsmóðurina - fullkominn dagur. Að mörgu leyti tíðindalítill dagur en lærdómsríkur. Er að lesa ansi sniðuga bók sem bróðir minn sendi mér, hún heitir "Stupid white men". Hún er skrifuð af Michael Moore (gæinn sem reifst og skammaðist á Óskarsverðlaunaafhendingunni) og er svona langt samsæris- og skammarbréf til amerísku þjóðarinnar, þó helst til hæstráðenda.
Segi að sjálfsögðu meira frá því þegar líður á bókina og flétta að sjálfsögðu inní mínar eigin hugmyndir um Kanana.

2003-06-03T22:16:00.000+02:00

Komiði sæl!

Kannski maður byrji á því að kynna sig og sína. Eins og flestir sem þetta lesa ættu að vita þá heiti ég Þorsteinn Guðmundsson og er um þessar mundir staddur í höfuðborg Austurríkis, Vín. Hér bý ég með yndislegri stúlku sem heitir Helga Þórey og tveimur köttum,Köru og Póku. Ég held ég þurfi nú ekkert að vera að segja mikið meira frá sjálfum mér enda alltof langt mál til að fara með hér og það er líka saga sem allir þekkja. Enda snýst þetta BLOGG-dæmi um að segja frá líðandi stundu og til að ljóstra upp um hugsanagang náungans.

Eins og staðan er í dag þá stefnum við bæði á að vinna hérna a.m.k. út þetta ár. Helga er þegar búin að fá vinnu í fatlaðageiranum en ég ennþá að leita. Við höfðum hert sultarólina eins og við gátum, því var það mikilvægt skref að annað okkar fengi vinnu hérna. Skuldahalinn hefur elt okkur nógu lengi, nú getum við farið að elta hann. Sönglega er ég líka í góðum málum og hef nýverið gert mikilvægar uppgötvanir sem eiga eftir að leiða mig á rétta braut. Líkamlega er ég hrak, engu formi og spikfeitur, en hef ákveðið að gera eitthvað í því, alveg bölvanlegt að vera svona spikaður í hitanum hérna úti. Að sjálfsögðu leyfi ég ykkur að fylgjast með framvindu átaksins, hér verða alltaf nýjustu tölur birtar svona rétt til þess að tryggja stöðugan áhuga ykkar.

Dagurinn í dag var tíðindalítill. Vaknaði alltaf of seint, vakti fram á rauða nótt við að hlusta á Ævintýri Hoffmanns. Listalífið tekur sinn toll. Svo varð ég að fresta söngtímanum vegna verkfalls verkalýðsins, allt á öðrum endanum hérna út af því að menn nenna ekki að vinna. Fúllyndir bjórsvelgir. Á morgun verður stór dagur, þ.e.a.s. miðað við marga aðra daga hérna, þá vaknar maður snemma, æfir sig, kíki í söngtíma hjá Leó, fer sjálfur í söngtíma,sendiráðið (vá ég trúi því ekki að ég sé að skrifa þetta en þetta gerir manni gott, segi ég). Hér læt ég staðar numið og skrifa næst á morgun